"Woman are meant to be loved, not to be understood." Oscar Wilde

są takie dni

szczególnie w weekendy

- A ja też się ożenie!

Mówi dziecko oglądając moje zdjęcia ślubne.

-A z kim się ożenisz?

-Z tatusiem bo jest najfajniejszy!

-Z tatusiem nie mozesz bo to jest juz mój mąż, tłumaczyłam Ci kiedyś.

- To się ożenie z moim Maćkiem bo mi przynosi zawsze fajne zabawki i umie jeździć autobusem!

I wszystko zostanie w rodzinie, bo to jej wujek.

Kiedy kończy się najpiękniejsze, beztroske dzieciństwo.

Chyba nie ma jednoznacznej granicy. Są jedynie małe momenty kiedy na małej buźce pokazuje się minka: "Ale jak to możliwe"

No właśnie nie wiem jak to jest mozliwe i nie wiem co w takim momencie zrobić, udawać że nic sie nie stało, obrócić wszystko w żart czy po prostu przytulic.

Za bardzo chciałabym ją ochronić przed światem.

Tak bym chciała już dużo słońca. Dzisiaj taki mały środek zastępczy http://006szablonik.blox.pl/html

Dzień dobry panie Krzysztofie. Sama zastanawiam sie nad tym dlaczego umieściłam Pana w tym miejscu. Bo to zdecydowanie nie jest miejsce dla Pana. Jednak pomimo tego w znaczyn stopniu wpłynał Pan na jego kształt. Niestety negatywnie.

Pewnie ma pan rację, że matki to histeryczki, które potrafią opowiadać w kółko tylko i wyłacznie o swoich dzieciach i zaleczają kompleks bycia kurą domowączę na forach internetowych i blogach. I oczywiście nie mówił Pan tego o mnie tylko ogólnie o całej rzeszy matek.

 Zupełnie mi już nie przeszkadza to, że w taki sposób mnie pan postrzega. Powoli rozumiem na czym polega bycie "normalnym" i wcale nie chcę taka być.

Nie chcę ogrniczać się do mówienia ile to ja mam pracy i jak bardzo odreaguje sobie w weekend.

Wole już bezsensownie i monotematycznie opowiadać jak to się wybieramy dzisiaj na wyprawę w deszczu. Zostaję w moim świecie. Życzę szcześcia w Pańskim bo u mnie ono od dawno jest.

Pierwszym krokiem do uśmiercenia naszych marzeń jest Brak Czasu.
Drugim krokiem do uśmiercenia naszych marzeń jest Pewność.
Trzecim krokiem do uśmiercenia naszych marzeń jest Spokój. — Paulo Coelho Pamiętnik Maga

No włanie, gdzie się podziały moje marzenia? Zamieniłam je na całą masę małych "chceń", które albo szybko realizuje albo całkowicie sobie odpuszczam jako nierealne.

A przecież trzeba mieć cel, który sprawia, ze przekraczamy własne słabości i niemoce.

Smutno mi, że tak na prawdę to chyba nie za bardzo zależy mi na mojej przyszłości. Bo przecież ona jest głównie zbudowana z planów i marzeń.

Wyraźnie idzie jesien :( i to jeszcze w najbrzydszej wersji.

Strasznie mi dzisiaj potrzeba słońca, mandarynek i wizyty u fryzjera

Stało się, od wczoraj moja mała jest już przedszkolakiem. Nie obyło sie bez łez, bo od dawna nie śpi w dzień i musiała wyrazić swój sprzeciw wobec leżakowania.

Rośnie mi dziecko. Z każdym dniem staje sie bardziej samodzielna.

Pierwsze wyjście do przedszkola byłe pełne optymizmu. Z uporem maniaka sciskała w rączkach swoją nową poduszkę z kubusiem puchatkiem

całą drogę opowiadała jak to fajnie będzie w przedszkolu.

Rozstanie obyło się bez płaczu. Tylko mi sie łezka w oku zakręciła jak już wyszłam za bramę przedszkola. W końcu to pierwszy raz zostawiłam ją samą w tak obcym miejscu.

 Odzwczaiłam sie od pisania bloga. Buraczki mi się przypaliły, zupa wykipiała i do tego jeszcze się kawą oblałam.

To chyba nie jest mój dzień na pisanie :(

Teraz pójdziemy do kwiaciarni i kupimy kwiatki. Dasz je cioci bo ona ma urodziny...

-A moze lepiej kupimy loda i ja go zjem! :)

- A jak się nazywa mała krówka?

- Cielaczek.

- A te małe zółte kurki?

- Kurczaczki!

- A jak się nazywa ta duża kurczaczka?

-Olinko, przyjdź do mnie bo muszę Cię uczesać. Zaraz przyjdą do Ciebie goście.

-Nię, ja chce być taka rozczarowana dzisiaj.

Na szczęście goście jednak dopisali ;)